Breaking

Μπιμπίλας - Δεν μπορείς να παίρνεις το μικρό παιδί και του λες εγώ αποφασίζω ότι θα είσαι Χριστιανός

 


Μία συνέντευξη η οποία σίγουρα θα συζητηθεί παραχώρησε ο Σπύρος Μπιμπίλας στην εκπομπή της Ναταλίας Γερμανού, μιλώντας για το τέλος της ζωής του, καθώς και για το μυστήριο της βάπτισης.


«Θέλω να χαθώ μέσα στη θάλασσα, να μην υπάρχει κηδεία και να χαθώ σε ένα μεγάλο ταξίδι. Θα ήθελα τα νεκροταφεία να γίνουν δάση μέσα στις πόλεις και όλοι να έχουμε τη στάχτη των δικών μας στα σπίτια μας ή να την βάζουμε εκεί που θα θέλει ο κάθε άνθρωπος. Δεν είναι μακάβριο, το ίδιο μακάβριο είναι να τρώνε τα σκουλήκια τους ανθρώπους.


Μια πικρή μου στιγμή στο θέατρο ήταν όταν άκουσα με τα αφτιά μου να λέει στον παραγωγό «κόψτε του τις σκηνές».


Είμαι άθρησκος, δεν πιστεύω καθόλου στον Θεό. Παρότι είμαι πάρα πολύ ρομαντικός άνθρωπος, δεν πιστεύω στα μεταθανάτια.


Η βάπτιση είναι ένας βιασμός. Παίρνεις το μικρό παιδί και του λες «Εγώ σε βαφτίζω και εγώ αποφασίζω ότι θα είσαι Χριστιανός». Τι λες; Εγώ μπορεί μεγαλώνοντας να θέλω να γίνω κάτι άλλο, γιατί εσύ με βάφτισες Χριστιανό; Ο κάθε άνθρωπος πρέπει να πιστεύει στη θρησκεία του ή στην αθρησκεία του».



1 σχόλιο:

  1. Οι βαπτίσεις τα πρώτα χρόνια του χριστιανισμού γίνονταν σε ενήλικες, αλλά επειδή οι Έλληνες δεν αποδέχονταν τον Χριστιανισμό, (παρ’ ότι η παράβαση αυτή τιμωρείται με θάνατο στους Βυζαντινούς χρόνους) ο Ιουστινιανός επινόησε τον νηπιοβαπτισμό. Έτσι καθιερώθηκε το βάπτισμα σε νηπιακή ηλικία, καθώς και η υποχρέωση ότι το νήπιο θα ακολουθούσε την Χριστιανική πίστη.
    Αυτό το αναλάμβανε ένας ενήλικος χριστιανός, ο λεγόμενος «πνευματικός πατέρας» ή «ανάδοχος», ο οποίος πρώτα από όλα επέλεγε το όνομα, το οποίο ήταν χριστιανικό. Κατά την τελετή του βαπτίσματος απαγόρευαν στους γονείς να παρίστανται, και ούτε βέβαια να ορίζουν το όνομα, το οποίο το μάθαιναν μετά την τελετή από κάποιο πιτσιρίκι (περιπτώσεις σαν και αυτές υπήρξαν μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του 1950 - 17 αιώνες σκοταδισμού). Ο πνευματικός πατέρας παρακολουθούσε το νήπιο και την οικογένεια του αν τηρούνται αυτά που επιβάλλει η χριστιανική πίστη. Με αποτέλεσμα να γίνετε ο ρουφιάνος της οικογένειας, της οποίας η επιβίωση ήταν στα χέρια του.
    Το υποχρεωτικό βάπτισμα νηπίων και ενηλίκων, αλλά και ο εξαναγκασμός αλλόθρησκων και έτερων χριστιανικών ομάδων ώστε να εκχριστιανιστούν μέσω βαφτίσματος, μαρτυρείται ήδη από τον 6ο αιώνα στον Ιουστινιάνειο Κώδικα που εκδόθηκε από τον Ιουστινιανό Α', όπου επαναλαμβάνεται για πολλοστή φορά, σχεδόν εναγωνίως, το ότι τάχα ο Χριστιανισμός είναι η «αληθινή πίστη» και καθυβρίζονται οι Έλληνες (οι μη χριστιανοί δηλαδή) ως «αλιτήριοι», ενώ για να μην ξεφεύγει κανείς και να εμπίπτουν όλοι στις διατάξεις ως αποστάτες, είναι «νόμιμο» να τιμωρούνται με την θανατική ποινή:
    «Θεσπίζουμε δε και νόμο, σύμφωνα με τον οποίο όλα τα μικρά παιδιά πρέπει να δέχονται το σωτήριο βάπτισμα αμέσως και χωρίς καμία αναβολή, ώστε όπως και οι μεγαλύτεροι να μπορούν να εκκλησιάζονται και να κατηχούνται στις θείες γραφές και τους θείους κανόνες». Έτσι θα μπορούν να διαφυλάξουν την αληθινή πίστη των ορθοδόξων χριστιανών και δεν θα επιστρέψουν ξανά στην παλαιά αρχαία Ελληνική ''πλάνη''.
    Ο νόμος επίσης έλεγε: «Και όσων έχουν κάποιο στρατιωτικό ή άλλο αξίωμα και περιουσία μεγάλη, και για να κρατήσουν τα προσχήματα εβαπτίσθησαν οι ίδιοι ή πρόκειται να βαπτισθούν, αφήνοντας όμως τις συζύγους τους και τα τέκνα τους ή τα άλλα μέλη του οίκου τους μέσα στην ελληνική ''πλάνη'', διατάσσουμε να δημευθεί η περιουσία τους, να στερηθούν όλων των πολιτικών δικαιωμάτων τους και να τιμωρηθούν όπως τους αξίζει, αφού είναι φανερό ότι έτυχαν του αγίου βαπτίσματος δίχως να έχουν πίστη, και τα ίδια δε θα υφίστανται οι αλιτήριοι Έλληνες και οι Μανιχαίοι, τμήμα των οποίων είναι οι Βορβορίτες». Ο εκκλησιασμός ήταν ένας τρόπος για να ελέγχονται ποιοι έχουν αποδεχθεί τον χριστιανισμό.
    Ο νηπιοβαπτισμός είναι ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ ως πρακτική και θα έπρεπε να καταργηθεί και να γίνεται κατόπιν ΕΠΙΛΟΓΗΣ ενηλίκου ατόμου και όχι ενός «βιασθέντος» νηπίου.
    Η δημιουργία ποιμνίου από την Εκκλησία κι από νεαρή ηλικία, χωρίς φυσικά το άτομο να έχει αποδεχτεί τον χριστιανισμό συνειδητά, έρχεται σε αντίθεση όχι μόνο με το Σύνταγμα (στην ουσία καταργείται η θρησκευτική ελευθερία που μνημονεύεται, καθώς στην πραγματικότητα υπάρχει «πειθαναγκασμός» με αποτέλεσμα τον προσηλυτισμό ενός άβουλου πλάσματος), αλλά και με την εντολή του Ιησού: «Πηγαίνετε σε όλο τον κόσμο, και κηρύξτε το ευαγγέλιο σε όλη την κτίση. Όποιος πιστέψει και βαπτιστεί θα σωθεί, όποιος όμως απιστήσει, θα κατακριθεί» (Μάρκος 16:15-16).
    Ο νηπιοβαπτισμός είναι απαράδεκτος γιατί αφαιρεί το δικαίωμα από τον άνθρωπο να διαλέξει τον δικό του θεό ή ένα φιλοσοφικό σύστημα που θα τον προστατεύει από τους θεούς και τις δεισιδαιμονίες που επινόησαν οι πρόγονοί του πριν χιλιάδες χρόνια.
    Η ενέργεια αυτή πρέπει να θεωρηθεί παράνομη γιατί παραβιάζει κάθε δεοντολογία περί ελευθερίας των ιδεών.
    Οι ανοησίες, περί απαλλαγής του προπατορικού αμαρτήματος, δεν μας αφορούν. Ανήκουν στη σφαίρα λογικής της εβραϊκής φιλολογίας και της θρησκευτικής παράκρουσης που ταλαιπωρούν κάθε αδαή πιστό....

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Από το Blogger.